De dagen woeien om onze oren.

Soms als hij zijn vleugels om welke reden dan ook even vergeet,
danst de tijd met zulke grote voeten de tango
dat zijn voetstappen diepere kraters slaan
dan de wind van zijn wiekslag. 

- Doeschka Meijsing, ('100% chemie', pag. 149) - 

_

Achter de ramen van de huizen aan de overkant huiverden vitrages en schimmen van aangezichten.

Ik vraag me af hoe ikzelf eruitzie
hier in die schemering,
bleek van een melancholie
die als een homp was achter mijn ribben hangt
op de plek waar normaal een hart zou moeten slaan.

- Erwin Mortier, ('De onbevlekte', pag. 53) - 

_

Sommige herinneringen waren kwetsbaar en als je ze te vaak aanraakte, vervaagden ze.

Hij was een ochtendmens, hij had een hekel aan lang in bed liggen 
terwijl de nachtelijke gedachten nog
onder in de lege schaal van de slaap rondkruipen.

Hij wilde in zijn eentje door de straten lopen,
als de vensters nog blind en gesloten 
en de tuinen nog nat waren.

Dit was het tijdstip waarop hij de vrees in zijn binnenste
kon laten opstijgen en wegzinken,
waarop zijn gedachten konden tasten en zoeken,
een verkeerde richting inslaan en weer terug dolen,
maar altijd iets konden vinden
dat hij nog nooit eerder had gezien.

- Kerstin Ekman, ('De springbron', pag. 135) - 

_

Nu je danst, ligt de hele wereld aan je voeten en waar voorheen stilte was, zal nu muziek zijn.

Nee, zwijgend ben je niet mooier. 
Je bent prachtig als je strijdt, 
als je vecht voor het jouwe,
als je niet zwijgt
en je woorden bijten, 
als je je mond opent
en alles om je heen brandt.

Nee, zwijgend ben je niet mooier, 
maar een beetje meer dood, 
en als ik iets weet over jou
is het dat ik niemand heb gezien,
nooit, 
met zoveel lust tot leven. 

Schreeuwend. 

- Miguel Gane, ('Brand' in 'Wat wij willen' van Isabel Allende) -