Duizenden
zwaluwen stegen op in de warme wind,
in de herfstzon die weerkaatste op hun gespreide vleugels
met de kleur van middernachtshemels.
Als de lucht koeler werd en het aantal insecten afnam,
wendden de vogels zich simpelweg naar het zuiden
en lieten het land los.
Verdwenen in het witte licht van de verte.
Voorbij hoop of geloof.
Instinct is ons woord, niet het hunne:
zij spreiden gewoon hun vleugels
en vertrouwen op de lucht.
- Raynor Winn, ('De wilde stilte', pag. 152/153) -