‘Het komt zoals het gaat, mijn herinneringen zweven ook alle kanten op.
Al sta je nog zo met beide benen op de grond, je geheugen zit vol rafels.
Je
weet hoe het afliep, maar niet meer hoe het begon
en ineens besef je dat je
iets belangrijks bent vergeten,
een opmerking, een gebeurtenis die een heel
ander licht op de zaak werpt
en dan klopt je verhaal niet meer, en alles wat je
eerder zei ook niet.
Voor je het weet vertel je hetzelfde drie keer anders.’
‘En daar mag ik structuur in aanbrengen?’
‘Nee, zo moet je het ook opschrijven, zoals een mens een verhaal vertelt,
soms
vooruit, soms achteruit, dan is het pas echt.’
- Arthur Japin, ('Ik kom terug', pag. 243, titel, pag. 134) -