Nooit geweten dat jij mij in 1983 vanuit de bakkerij
stond gade te slaan, terwijl de begrafenisstoet van mijn moeder daar voorbijtrok.
Zo bedroefd als jij toen aannam, was ik helemaal niet.
De echte rouw is pas later gekomen. Want vroeg of laat:
rouwen zul je.
En ik ben traag in het verdriet.
Ik kan niet scheiden van momenten, laat staan van een mens die eindigt.
En ik ben traag in het verdriet.
Ik kan niet scheiden van momenten, laat staan van een mens die eindigt.
Traagheid is een vorm van trouw. Of liever,
misschien ben ik wel aan alles trouw.
-
Luuk Gruwez, ('Het land van de wangen', pag. 19) -