Als de dood dat het verdriet zou aankoeken,
ging ze verder met haar grote schoonmaak.
Op een namiddag vond ik het grote fotoalbum open op de tafel
met de schaar en de lijmpot er nog naast.
Alle familiefoto's waar mijn vader op stond waren losgehaald en,
nadat hij er af was geknipt, opnieuw ingeplakt.
Gek genoeg leek het geen moment alsof hij nooit bestaan had.
Integendeel, alle aandacht ging nu uit naar de afwezige.
In de speeltuin of het bos, aan zee en op vakantie
stonden wij, met een glimlach even breed als tevoren,
voortaan hand in hand met een gat in het karton,
een lege contour.
- Arthur Japin, ('Maar buiten is het feest', pag. 50) -