Nu, als je zwijgt en zulke slaapgeluiden maakt,
dan zien we wel hoe het verder gaat,
en of het verder gaat en waar het allemaal blijft wat we zagen
en waar bewaard wordt wat we nooit zullen zien.
In mijn la liggen nu al foto’s die ik niet meer kan plaatsen,
brieven die ik niet zal herlezen,
kaarten van mensen met onduidelijke namen.
Liever werd ik gespleten met een zwaard,
gekreukt als een krant of als een glas gebroken.
- Manon Uphoff, (Hij zegt dat ik niet dansen kan, pag. 14) -