Geen enkel verhaal vertelt zichzelf, behalve misschien het verhaal van het leven.
Maar zelfs dat verhaal sijpelt maar spaarzaam uit de geaccumuleerde miserie van generaties.
Het lijkt zorgvuldig zijn vertellers te kiezen om het distillaat van een verpletterende onmenselijkheid te laten neerslaan in het collectieve geheugen.
Dat verhaal heeft al homerisch, dantesk en picaresk geklonken. En nog is het niet verteld zoals het hoort. Actoren genoeg: de mens als handelaar, de mens als onruststoker, de mens als vrager, zoeker.
Maar wat met de contingentie?
Is die vermomming van het brutale toeval, voor het noodlot van het einddoel?
Of heeft alles met alles te maken?
Is alles onverbiddelijke causaliteit?
- Etienne Wils, (Tekst bij expositie Camiel van Breedam, Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen, 2009) -