Hoe kon je bestaan en wat ben je gegroeid. Ook ik snak naar
luchtledigheid maar onze glansrol is voorgoed verleden tijd,
laat me je verzorgen. Hier pompt je hart nog naar behoren
en daar lag je op apegapen, daar en daar moesten we naartoe.
We kunnen kiezen: rechtstreeks bellen met het rampgebied
of uit het blote hoofd het aantal doden en gewonden tellen.
Schrik niet van de vertraging op de lijn, gebruik je verstand,
je dappere inborst - probeer te veranderen, van onderwerp,
van kleur. En zeg eens eerlijk wat je denkt, ik wil niet blijven
raden, ik raad nooit goed. Wie weet is er nog hoop, net als jij
heb ik geen liefde nodig. Kun je even dichterbij gaan staan,
van hieraf kan ik niet goed horen of je nu lacht of schreeuwt.
- Alfred Schaffer, (gedeelte 'Nog een ogenblik geduld' uit 'Kooi', pag. 22) -