En liggend op de banken boven op ons huis is het dan dat mijn broer opeens begint te praten en hij vertelt me dat de baan van de maan om de aarde langzaam steeds wijder wordt. En dat dat ding daar boven ons aan de hemel gewoon iets is dat heel langzaam afscheid van ons neemt.
Hij zegt dat dat het beste soort afscheid is.
Het soort afscheid dat zo langzaam gaat dat je het nauwelijks merkt.
Dat de pijn zo erg wordt verspreid dat je het niet eens voelt.
- Thijs de Boer, (Vogels die vlees eten, pag. 45) -