Ik liep de kille hal door. De kamer in.
Ik zat in de linkerhoek van de bank.
Jij zat op je stoel aan de overkant.
Daartussen een koffietafel. En aan je rechterhand je vrouw, links van mij.
Alles dichterbij dan ik me kan herinneren, maar tussen jou en mij toch wel een hele grote afstand. Want ik was zes, op dat moment weer.
Ik kon niet ophouden met huilen. Er gebeurde niks.
Behalve dan de poging van je vrouw om mij op te beuren.
'Weet je dat je heel lelijk bent als je huilt'.
Dat heb ik altijd onthouden.
- Roswitha Kamps, (gedeelte radio-uitzending Brievenbus) -