Ik ben Dina. Mijn benen staan als palen in de grond. Mijn hoofd is gewichtloos en neemt alles in zich op: de geluiden, de geuren, de kleuren.
De beelden rondom mij bewegen. De mensen. De wind. Een prikkelende stank van verbrand hout en roet. Eerst zie ik alleen de ogen, zonder hoofd of lichaam. Als een deel van mijn vermoeidheid. Iets waarin ik tot rust kan komen.
Ik heb nog nooit zo iemand gezien. Een zeerover? Nee!
Hij komt uit Hjertruds boek! Het is Barabbas!
Waar ben ik zo lang geweest?
- Herbørg Wassmo, ('Het boek Dina', pag. 229,230) -