Lalla ging er vooral prat op dat ze de eerste vrouw op Ceylon was
bij wie een borst werd geamputeerd. Ze zou er geen baat bij hebben,
maar ze beweerde altijd de moderne wetenschap te steunen door zich steeds
op een nieuw goed doel te werpen. (Zelfs toen ze dood was ging haar vrijgevigheid het fysiek haalbare ver te boven: ze had haar lichaam aan zes ziekenhuizen ter beschikking gesteld).
De kunstborst zat nooit lang stil. Ze was een energiek persoon.
Ze kroop naar de rechterkant om zich bij haar tweelingzusje te voegen of kwam soms op haar rug te voorschijn 'om te dansen', grapte ze.
Ze noemde het ding haar 'Wandelende Jood' en riep tijdens een deftig diner soms ineens dat haar kleinkinderen haar tiet moesten gaan halen daar ze vergeten was haar aan te doen. Ze raakte het geval voortdurend kwijt aan bedienden die er geïntrigeerd door waren, evenals de hond, die soms aan het schuimrubber stond te knagen als ware het een malse kippbout.
Ze versleet vier borsten in haar leven.
Een liet ze te drogen achter aan een boomtak in de Hakgalle Gardens na een donderbui, een vloog eraf toen ze bij Vere achter op de motorfiets zat, en over de derde deed ze geheimzinnig, bijna gegeneerd, hoewel Lalla zich bijna nooit genereerde. Men veronderstelt dat deze vergeten werd na een romantische ontmoeting in Trincomalee met een man die al dan niet zitting had in het kabinet.
- Michael Ondaatje, (Stukje over zijn grootmoeder uit Ceylon (nu Sri Lanka) 'Lalla en haar hartstochten' uit 'In de familie' een autobiografie, pag. 97/98) -