Ik vond vandaag een briefje waarop ik had geschreven:
Je begint er mee en niemand zit erop te wachten.
Dat is misschien wel het mooie van kunst.
–Armando, Nederlandse schilder –
Woorden opgeschreven tijdens het kijken van een interview tussen Armando en Cherry Duyns. Ik heb opnieuw gekeken, weer genoten.
Ik ben vlijtig maar met hele grote tegenzin. Ik zit liever niks te doen en naar buiten te kijken. En te lezen. Maar ik ga wel elke dag schilderen. (..) Het klinkt tamelijk ingewikkeld, maar kunst maken is niet leuk.
24.55 min.
Het is altijd goed om even weg te kijken en dan zie je het weer nieuw, als het ware. En dan kan je weer ingrijpen.
Maar het heeft alles te maken met jouw gevoel van schoonheid? Waarschijnlijk wel ja, tenminste met wat ik wil. En dat hoeft niet perse schoonheid te zijn? Nee, in de eerste plaats expressie, uitdrukking.
43.45 min.
Speelt tijd een rol nu? Niet dat ik weet, maar ik denk het wel. Ik weet niks, maar ik denk het wel. Ik heb al heel lang het gevoel dat tijd bij jou een rol speelt, dat je de tijd echt in je rug voelt, dat die duwt. Ja, absoluut, dat is ook zo, want de mensen die ik vroeger kende die jong waren zijn nu ook oud. Ja, nou en. Dat vind ik onrechtvaardig. Waar zijn al die mooie meisjes van vroeger gebleven? In bejaardentehuizen of misschien dood. Dat vind je onrechtvaardig? Ik vind het jammer maar daar is niks aan te doen, je gaat zelf ook. Denk je? Ja meestal, niet altijd, maar meestal.
Maakt dat ook deel uit van de thematiek van de mens? Vergankelijkheid, ja natuurlijk. Dat is iets dat heel erg in jou zit, wat ook heel erg in jouw werk zit, met name in jouw literatuur. Ja, onvermijdelijk, onvermijdelijk.
52.53 min.
Je doet heel veel verschillende dingen. Veelzijdig in mijn onzijdigheid. Ja, maar ze hebben één kern. Ja. En is die kern als je dat zou moeten benoemen, is dat dat grote gevoel voor vergankelijkheid? Onder andere. Melancholie? O, zeker ja. Zeker.
58.11 min.
(Hij staat te schilderen)
Werkt er nou nog iets verstandelijks? Of is het nou alleen nog maar intuitie? Het verstandelijke is eraan voorafgegaan. Het bedenken en daarover blijven denken. En dan moet je het doen. En dan weet je niks meer.
01.00.10 min.
Je begint er mee en er is geen mens die erop wacht. Dat is misschien wel het mooie van kunst.
01.02.45
En als ik iets niet weet, dan ging ik altijd, nu niet meer want ik heb niet zoveel tijd meer, maar dan ging ik altijd, vroeger nam ik een bepaald hoofdstuk uit de kunstgeschiedenis en dan bestudeerde ik dat en dan kreeg ik ineens weer inspiratie. Want ik geloof nog steeds heel heilig in inspiratie. (..) Het moet altijd inspiratie zijn, maar en dat zeg ik altijd dat is het grote werk en het harde werk is altijd openstaan voor, waar je ook bent en wat je ook doet, al voer je de banaalste gesprekken, altijd openstaan voor inspiratie.
01.04.15
Als ik niet meer kan schilderen, dan schrijf ik. En als ik niet meer kan schrijven, dan dicteer ik. Wat moet ik anders?
01.06.18
Bron: http://www.vpro.nl/programma/hollanddoc/artikelen/27852812/
Armando, portret van een vriend
80 minuten, Cherry Duyns, 2005
Een documentaire over Armando, één van de meest uitzonderlijke kunstenaars van Nederland, gemaakt door zijn goede vriend en documentairemaker Cherry Duyns. Duyns schetst een persoonlijke portret van de beeldend kunstenaar, dichter en schrijver. Naast de beeldende kunst en de literatuur is hij ook actief in de journalistiek, theater, televisie en muziek.